خیلی بچه تر که بودم فکر میکردم آدمها با هم فرق دارند . بعضیا خیلی بزرگ و دست نیافتنی هستند اونقدر که دستشون به کلید برق میرسه اما من باید برم روی چهارپایه تا لامپ مستراح رو روشن کنم !

بعدها که بچه تر بودم فکر میکردم حالا نوبت منه که دستم به هر زنگ و به هر کلیدی میرسه !

بچه که بودم فکر میکردم آدمها با هم فرق دارند ! یک عده شون رو نمی شه هیچ وقت تصاحب کرد ! میتونن تو رو به چپ خودشون حساب نکنند و بهت بی اعتنا باشند ! می تونند تا آخر عمر تنها و بدون منت کشیدن از هیچ بنی بشری زندگی کنند .

حالا اینو فهمیدم که هیچ کس دست نیافتنی نیست ! هر کسی رو به نحوی میشه انگولک کرد ! به قول پدرم هر کس یه قیمتی داره ! من همه نوعش رو تجربه کردم ! نه بزرگترین و مهمترین و بالاترین رتبه از آدمها و نه زیباترین و خوش هیکل ترین و مغرورترین آدمها . نه اون که می گفت پا نمیده ! نه اون که میگفت ایده آل من یه چیزای دیگه است ! ... همه پا دادند ٬ همه رو تجربه کردم ! به من ثابت شد تسلیم نشدنی وجود نداره ! حتی اگه تو زشت ترین و بی همه چیزترین آدم باشی اراده کنی همه رو به زانو در میاری !

فکر میکنم روزی بزرگ بشم که خودم اون دست نیافتنی تنها باشم ! منتهی نمیدونم آیا درست فکر میکنم یا نه ! آیا واقعا دنیا ارزش اینو داره که مثل راهبه ها زندگی کنی ؟! آیا یه روز سرم کلاه میره ؟! آیا زندگی چیزی بیشتر از این هم داره ؟!